KF Tirana

Register · Status:

admin · Administrator Joined: 10 Jan 2008 Posts: 1870 Status:

Tema e Tiranes

Partizani_One · Posted: Wed Jan 16, 2008 2:37 pm Post subject:

Tirana pa intriga e Hafizit
16 Janar Disa vite larg fushave dhe përgjithësisht i angazhuar nëpër studio televizive e kanë përforcuar bindjen e Astrit Hafizit se, futbolli nuk është një lojë që luhet “bardh e zi”. E mbi të gjitha, nuk është një lojë që luhet vetëm në fushë. Ja Hafizi në versionin “bardheblu”

? Gjithnjë keni thënë që të trajnuarit nuk ishte më për ju. Pse ndërruat mendje dhe zgjodhët Tiranën?

? Sepse vitet po kalonin. Ok, bëja një jetë komode, i angazhuar edhe në studio Tv, por brenda meje nuk e mohoja kurrë që tutat më mungonin. Fundja, kështu jemi gatuar, për të drejtuar. Mora Tiranën në një moment shumë delikat. Më besoni nëse ju them që kaq shumë reagime nuk kam patur as kur kisha marrë skuadrën përfaqësuese. Telefonata pa fund, një opinion që gumëzhinte, njerëz që kërkonin vetëm fitore. Skuadra ishte praktikisht në pikën e saj të fundit. Nuk e kisha aspak të lehtë...

? Sidomos kur dhe e fillon me një humbje në Kavajë...

? Në atë moment pata disa mendime negative. Doja ta lija skuadrën, nuk e mohoj. Ekipi në fushë pati një shturrje, nuk e kuptoja nga vinte dhe nuk isha i bindur nëse vërtet do ta kisha mundësin ta riktheja këtë skuadër në nivelet e saj. M’u përforcua kjo bindje, pasi humbëm edhe një miqësore me Shkumbinin.

? Si ndërruat mendje?

? Ka qënë një bast me veten. U ula dhe thashë: nëse ky është momenti që duhet të lësh një shenjë të rëndësishme në karrierë, bëje! Sepse, nëse e merr skuadrën në vend të parë dhe e lë në vend të parë ke merita, por nuk je shpëtimari. Fundja, ky ishte basti im. Duhet ta realizoja. Sigurisht që më duhej kohë dhe donatorët ma dhanë këtë. Ishte për t’u përgëzuar se si ata arritën të më besonin, megjithëse në ndeshjen pasardhëse barazuam edhe me Kastriotin. Jetojmë në Shqipëri dhe dihet se çdo rezultat të vë nën presion.

? Në këto vite shkëputje, ju keni qenë nga ata që keni thënë se, Tirana ka probleme brenda grupit. Eshtë e vërtetë edhe tani?

? Mendoj se deri diku kam pasur të drejtë. Por, ndoshta kur futesh brenda e kupton se gjërat janë të ekzagjeruara...

? Flisni sikur jeni jashtë...

? Dëgjo, kjo është një skuadër që ka lojtarë cilësorë dhe në 17 vite ka pasur lojtarët më të mirë të kampionatit. Është normale që në një ekip ka teka, kapriçio e ndonjë klan dhe është po aq normale që këto gjëra të vijnë nga lojtarët më të mirë. Mos mendoni se Brazili nuk ka... Por, te Tirana, ndër vite, mendoj se gjëra të tilla janë toleruar disi, qoftë nga trajnerët, qoftë nga drejtuesit, sepse skuadra fitonte. A mund t’i thoje një grupi lojtarësh kur ata fitonin titullin: pse rrini bashkë? Kështu që unë besojse kjo ka qenë një klimë e akumuluar, ndoshta edhe në mënyrë indirekte, nga rezultatet. Unë kam pasur një bisedë të gjatë dhe të rëndësishme me tre lojtarët e përfaqësueses kur erdha, sepse u takonte atyre dhe mua të rikrijonim vizionin e duhur për të ecur përpara dhe për ta shpëtuar Tiranën. Ata m’u përgjigjën.

? Në çfarë sensi?

? Ata ia dolën të kthejnë qetësinë brenda grupit, të shuanin polemikat dhe të jepnin edhe në fushë. Unë gjithnjë kam besuar se, nëse skuadra ecën dobët në fushën e lojës, duhet të ketë patur edhe një shkak nga disiplina. Nuka ka mundësi të mos ndikojë. Muka ka qenë i dëmtuar, por Dede e sidomos Duro e kanë marrë këtë skuadër përpara. Dikush mund të thotë që kanë bërë detyrën dhe kaq, por për mua kanë qenë vërtet të rëndësishëm. Më kanë ndihmuar. Pa harruar edhe pjesën tjetër të grupit. Ka nga ta që kanë menduar se Tirana mund të ecte më mirë sikur të mos ishin këta të tre. Unë gjithnjë kam qenë kundër në parim. Sepse është absurde të largosh lojtarët e mirë. Puna e një trajneri është që t’i lidhë ata e jo t’i heqë, duke kërkuar shpëtim nga fakti që nuk do t’i ketë nëpër këmbë. Unë prandaj jam këtu, që të menaxhoj tekat, kapriçiot, klasin, cilësinë, eksperiencën, në një ditë të keqe.

? Gjithçka për të shkuar te titulli...

? Tirana është një skuadër e çuditshme për atë që prodhon opinion dhe këtë më duhet ta pranoj. Unë kisha gjithë këto kohë trajner i Tiranës dhe megjithëse ishim në vend të dhjetë e shkonim në vend të nëntë, njerëzit nëpër media thërrisnin: Po vjen Tirana! Në klub nuk habiteshin, sepse ishin mësuar me një gjendje të tillë, po eja më thoni mua, që nuk kisha punuar kurrë te skuadra e Tiranës.

? Mos u shmangni: A beson Hafizi te titulli kampion?

? Unë e di shumë mirë që tifozët e Tiranës e duan. Madje nuk pajtohen me asgjë tjetër përveç këtij rezultati. Por ne duhet të jemi me këmbë në tokë. Rrugës ka edhe aksidente, ka edhe humbje, dhe ne nuk jemi në krye. Ndoshta e pazakontë është për këtë skuadër, por fati i saj nuk varet vetëm nga ajo. Duhet të gabojnë edhe të tjerët dhe ne duhet të fitojmë gjithçka.

? Kombëtarja, apo Tirana?

? Dy gjëra të ndryshme. Kombëtarja ka më shumë përgjegjësi, por një klub është më i natyrshëm për një trajner. Pastaj ua thashë edhe më sipër: as kur mora përfaqësuesen, nuk kam pasur kaq shumë reagime.

? Sa e sheh veten Hafizi, pjesë të Tiranës së të ardhmes?

? Unë dua që Tirana vetë të ketë ide të qarta për të ardhmen dhe të gjejë format, me ndihmën edhe të shtetit, të rrisë veten nga ana administrative.

? Mos është një apel ky?

? Po çfarë apeli! Ne jemi trajnerë dhe do të vijojmë të punojmë dhe të marrim para edhe sikur të mos ketë fare fusha stërvitore. Por nëse flasim për klubin, Tirana i ka mundësitë të bëjë hapa përpara, ashtu si për hir të së vërtetës ka bërë. Eshtë e lehtë të vëresh se nga ana organizative jemi më lart se të gjithë klubet e tjerë. Ja për shembull: po bëjmë një fazë përgatitore që kushton 50 mijë euro, tani në dimër, ndërkohë që ka shumë klube që urojnë t’i kenë këto para për të shlyer lojtarët për rrogat e prapambetura. Ne ama, këtu kemi një problem. Ky regjim stërvitor nuk përshtatet dot në Tiranë, ku uk mund të kryesh dy herë stërvitje në ditë, sepse mungojnë prozhektorët dhe errësohet shpejt. Pastaj, këtu lojtarët janë më të kontrollaur dhe e kanë më të vështirë për të devijuar, ndërkohë që në shtëpitë e tyre sigurisht që një gjë të tillë e bëjnë në mënyra të ndryshme. Unë shpresoj që do të vijë ajo ditë që Tirana të ketë një kompleks të sajin, një sallë force dhe një pishinë si kjo këtu. E di shumë mirë që donatorët e duan diçka të tillë, por nuk ua lejon statusi për ta bërë. Nëse do të realizohet forma ligjore për t’u bërë ndryshimi, edhe ata që japin paratë do të jenë më të kënaqur.

? Merkato?

? Personalisht nuk jam nga ata që dal nëpër gazeta dhe shprehem, “dua këtë, apo dua atë”. E para, klubi ka një strategji që lojtarët e mirë që luajnë me klubet e tjera nuk përpiqet t’i marrë në këtë moment, pasi janë nën kontratë, kështu që nuk mendoj se ia vlen. Po studiojmë tregjet e huaja. Kanë ardhur disa lojtarë për provë, por vetëm kur të kthehemi nga Turqia mund të dalim në përfundime.

? A është kjo Tirana më e qetë e të gjithë kohrave? Dikush mendon se, kjo skuadër, kur të fillojë të jetë në vend të parë, atëherë do të ketë sërish probleme.

? Fatura mbetet gjithnjë mbi mua. Nëse lojtarët shprehin hapur pakënaqësira, nëse do të ketë klane të fuqishme, nëse do ketë xhelozi, që do ndikojnë në rezultat, atëherë unë nuk e kam bërë si duhet punën. Për momentin jetojmë në një grup të qetë, me një qëllim kryesor: të rritemi sa më shumë në rendijte. Fjalët le t’i bëjmë kur të mbarojë kampionati.

I zhgënjyer nga shkodranët - “Unë jam pjejë e rëndësishme e qytetit dhe e futbollit shkdoran. Kam qënë futbollist dhe trajner, kam fituar tituj në të dyja pozicionet. Por në ndeshjen e fundit që luaja atje u zhgënjeva. Prisja një reagim më të mirë. Ka pasur një pjesë të tifozërisë që më ka ofenduar. Unë nuk mendoj se një ndeshje si kudnërshtar i ul meritat dhe vlerat e mia për atë qytet”.

Pse nuk e kërkoi Sukajn - “Unë vetë nuk kam bërë asnjë bisedë me Xhevahir Sukajn. Lojtari është cilësor, por duke qenë shkodran kam menduar të jem i kujdesshëm në raport me atë ambient”.

Sot, miqësore me turqit - Sot, Tirana do të luajë një ndeshje miqësore me një skuadër të kategorisë së tretë turke, që gjendet për fazë përgatitore këtu në Kemer të Antalias.

Në provë, nipi i Kolës - Nipi i Agustin Kolës, që luan në skuadër të rinjsh në Greqi, ka mbërritur në provë te Tirana dhe do të testoeht në ndeshjet miqësore gjatë këtyre ditëve. Thonë që i ngjan Agustinit...

Xhafaj? Ta vlerësojë vetë të ardhmen - Trajneri Hafizi është i qartë në idetë e tij. Nuk është sekret që rendimenti i Danielit nuk përputhet me kërkesat e mia dhe të klubit. Ka shënuar pak në javët e para, megjithatë unë gjithnjë kam besuar dhe do besoj te ai, sepse fundja është investimi ynë dhe i klubit. Unë personalisht nuk dua të largohet, sepse, sa më shumë cilësorë, aq më mirë. Megjithatë po ia lë në dorë ta vlerësojë vetë të ardhmen. Ndërsa, problemet që ka për lirimin e kontratës, mund t’i konsumojë me drejtuesit e klubit. E përsëris: mua m- duhet. Sa më shumë, aq më mirë”.

Kombetarja - Astrit Hafizi ka qenë një trajner i përfaqësueses, por që tani mendon dhe punon vetëm për Tiranën. Në thelb është profesionist, e thënë turqisht, i bën “hyzmetin” asaj që i jep para. E megjithatë, në takimin e parë të thotë hapur: “Përse keni ardhur? Kombëtare është kjo? Përkthimi: shihni më mirë Tiranën; ka më shumë lajme te ne. Ndoshta sepse kjo Tiranë po kërkon të ndryshojë. Skuadra konservatore që priste gjithnjë të merrte lojtarët më të mirë të kampionatit shqiptar për të fituar titullin e radhës i ka hyrë një aventure interesante të një bashkëkombësi, por sërish me bazë shqiptare. Një shqiptar nga Kroacia dhe një shqiptar Maqedonie, që nuk di asnjë fjalë shqip, janë duke u provuar. Në provë nuk është Stefano Neri, një përgatitës atletik që në shoqërinë e Erion Xhafës është gjithnjë aty përpara lap topit dhe internetit duke shkarkuar muzikë dhe lojra për celularin e tij. Alban Tafaj është në qendër të vëmendjes për batutat e personalitetin, ndërkohë që Nallbanit, një kapiten i momentit, i lejon të qëndrojë ndonjë orë më shumë se të tjerët në bar. Fundja, përveçse kapiten, është dhe portier. Ngarkesa fizike nuk është e njëjtë.

Partizani_One · Posted: Wed Jan 16, 2008 2:37 pm Post subject:

ketu po shkruaj me dhimbje por nejse

Partizani_One · Posted: Thu Jan 17, 2008 12:52 pm Post subject:

Tata” si Shiltoni: Do ta lë 42 vjeç!
17 Janar Një portier mund të luajë deri në 40 vjeç. Provoni t’i thoni të kundërtën Blendi Nallbanit, portierit dhe kapitent aktual të Tiranës (në mungesë të Mukës). Me një fizik që nuk i tregon të 36 vitet, gardiani bardheblu është gjithnjë në formë, në fushën e lojës dhe jashtë saj. Në hollin e hotel “Limra”, aty ku “bashkëjeton” përfaqësuesja dhe Tirana është gjithnjë në qendër të vëmendjes. Pak e vështirë për një portier, po ai ia del.

? E fillojmë nga fundi: 36 vjeç, mos është koha për të thënë stop?

? Ashtu është... (duket qartë që një pyetje e tillë e acaron), por Piter Shilton ka luajtur deri në 42. Pse të mos e lë atëherë edhe unë? Pastaj, unë shoh edhe portierë të tjerë në botë që luajnë në një moshë të madhe. Ky pozicion nuk ka moshë, portieri është si puna e verës: sa më e vjetër, aq më e mirë.

? E megjithatë një ditë duhet të thuash “mjaft”...

? Unë, modestin s’e kam bërë kurrë, edhe kur kam pasur rivalitet. Nëse dikush është më i mirë se unë, bujrum! Për sa kohë trajneri ma beson mua portën, do ta mbroj; nëse gaboj, rri edhe në stol. Gjatë këtyre viteve kam qëndruar shpesh edhe në stol.

? Polemika e famshme me Islin?

? Me Hidin s’kam asgjë, përkundrazi, mendoj se ruajmë respekt për njëri?tjetrin. Por, ndonjëherë kur dy vetë përplasen për një post, vetvetiu krijohet rivaliteti. Po ju tregoj një rast: Kur u kthye Mirel Josa te Tirana, kam qenë me të në tavolinë dhe me Mukën në hotel “Adriatik” në Durrës. Mbaj mend që Mireli kishte bërë formacionin, por nuk kishte vënë emrin e portierit. Më tha që ta vija unë. Dhe unë kam vënë emrin e Islit në atë formacion. Kjo tregon që unë s’jam i lig, por modest nuk bëhem dot. Kam luajtur futboll që në vitin 1986, kam 21 vjet në fushën e lojës.

? 17 vjeç në Uembli, si ishte?

? Në 12 minutat e para kam pritur 6 topa. Ishte tmerrshme, u hutuam nga madhështia e atij stadiumi. Imagjinoni: 60 mijë vetë në stadium, e çfarë stadiumi! Pastaj, pësova 5 gola he dola më i miri i ndeshjes. Duket sa s’ka luajtur pjesa tjetër e skuadrës (qesh).

? Patët oferta pas ndeshjes?

? Disa, madje edhe shumë të mira, por nuk kisha nga ta dija që shpejt do të përmbysej sistemi. Mendoja se do të internonin familjen... kështu ishte ajo kohë.

? Nga _90?ta e mbrapa, futbolli ka folur gjithnjë bardheblu. Tani duket se jo?

? Tirana është gjithnjë Tiranë, një fanellë që duhet respektuar dhe që të gjithë e kanë frikë. Këtë vit kemi pasur problemet tona, por kjo nuk do të thotë gjë. Ne mund të ngjitemi, megjithëse, të them të drejtën, e shoh të vështirë që të bëjmë një gjë të tillë për titullin, pasi Dinamon e vlerësoj shumë. Ka një grup të plotë lojtarësh. Por unë, ndoshta jam velur me trofe dhe tani më shqetëson diçka tjetër.

? E tipit...?

? Futbolli në përgjithësi. Ai shqiptar, sigurisht. Kemi një sistem të paprecedent për mënyrën se si e menaxhojmë futbollin. Unë jam shumë dakord që presidentët dhe donatorët në Shqipëri shpesh i kalojnë kompetencat, duke ndërhyrë në punët e skuadrës. Kjo është shumë e vërtetë, por është po aq e vërtetë që, këta njerëz që hedhin para në këtë sport, duhet patjetër që të marrin një status. Të gjehet një formë privatizimi, që futbolli të fillojnë të funksionojë si biznes. Unë jam i bindur se, nëse edhe vetë do ta shohin futbollin si një mjet për të fituar para, do të ketë më pak ndërhyrje.
_________________
Ngjyr e kuqe ngjyr dashnie e ka frik cdo mi bashkie

Partizani_One · Posted: Thu Jan 17, 2008 1:07 pm Post subject:

Refik Halili: Larg duart nga Tirana!

Donatori bardheblu u jep përgjigje disa problemeve të fundit në skuadër, madje tregohet i ashpër

Ekskluzivisht për "Sportin shqiptar", dje donatori Refik Halili ka folur në lidhje me disa çështje që janë bërë publike në media të ndryshme, që sigurisht kanë të bëjnë me skuadrën e Tiranës. Pasi është njohur me një lajm në një gazetë politike, se kompania e telefonisë celulare AMC është gati të bëjë reklamën e saj në logon e fanellës, që aktualisht mbahet nga "Wolksvagen", Halili u shpreh: "S'ka asgjë të vërtetë në lidhje me këtë lajm që është botuar në një të përditshme politike. Gjithçka është mashtrim, madje dashakeqës, për të prishur disi ambientin tonë. E para, që kompania e AMC-së nuk ka paraqitur asnjë kërkesë në klub, dhe e dyta, me atë shifër që përflitet prej 15 milionësh lekë të rinj, është me të vërtetë qesharake. Fanella e Tiranës nuk vlen kaq pak, sepse ajo për momentin financohet nga një prej kolegëve tanë donatorë, i cili shpenzon më shumë se kaq për ekipin, kështu që ne nuk kemi arsye pse t'ua japim bizneseve të tjera. Më vjen çudi se si kjo kompani, apo çdokush tjetër, nuk i shpenzojnë lekët nëpër skuadra të tjera të Shqipërisë, në mënyrë që të rritet edhe niveli i futbollit tonë, por duan ta bëjnë një gjë të tillë me mënyra të ndryshme mediatike te Tirana. Mos harroni se unë personalisht, përveç kuotës që më takon të derdh te Tirana çdo vit, e cila tashmë dihet, kam filluar të paguaj çdo muaj nga 7 milion lekë të rinj rroga, si president i volejbollit të femrave të Tiranës. Këtë nuk e them për t'u mburrur, por vetëm për ta ditur i gjithë opinioni, se ne donatorët e Tiranës jemi të vendosur për të financuar dhe për ta çuar ekipin përpara, sigurisht, duke pritur që sa më shpejt të bëhet edhe privatizimi i klubit,"- shprehet Refik Halili.

Në lidhje me lajmin tjetër, që donatorët janë të gatshëm t'i shtojnë rrogën Klodian Duros, bosi i bardhebluve shton: "Edhe ky është mashtrim. Ai ka qenë tri ditë më parë në restorantin tim, hëngrëm dhe darkë, ndërkohë që kurrsesi nuk është diskutuar një gjë e tillë. Rroga e Duros është e përcaktuar në kontratë që në fillim, kështu që nuk ndryshon prej faktin se ai po luan mirë në këtë periudhë. Ne ia njohim vlerat Duros, ndaj e mbajmë edhe në skuadër,"- deklaron prerazi Refik Halili.

Në fund të fjalëve të tij, biznesmeni i njohur në fushën e ndërtimeve, lëshoi një mesazh për të gjithë menaxherët e ndryshëm, që kërkojnë të marrin lojtarë te Tirana. "Dua t'u jap një mesazh të gjithë menaxherëve të ndryshëm që afrohen te skuadra jonë, se që këtej e tutje, nuk do të marrin më asnjë lojtar, pa paguar dëmshpërblimin për prishjen e kontratës. Rasti i Dedes ishte i fundit, kështu që kushdo që kërkon të largohet, do të paguajë gjobën. Boll kemi bërë sevap deri tani, sepse pata rastin që të shkoja te klubi i Rabotniçkit në Maqedoni dhe për lojtarin rezervë, duhej që të derdhje mijëra euro në arkën e tyre, teksa më pas t'i pronësoje kartonin. E thënë ndryshe, të gjithë ata që kërkojnë të përfitojnë në kurrizin tonë, duhet të qëndrojnë një orë e më parë larg dhe vetëm larg."
_________________
Ngjyr e kuqe ngjyr dashnie e ka frik cdo mi bashkie

Partizani_One · Posted: Tue Jan 22, 2008 10:50 am Post subject:

Tirana, 5-0 kundër kampiones së Sirisë
21 Janar Tirana ka fituar dje, 5-0, kundër kampiones së Sirisë, në një miqësore që është zhvilluar 90 minuta larg kampingut bardheblu, në Belek. Katër gola u shënuan në pjesën e parë nga, Duro (2), Fortuzi dhe Xhafaj. Në pjesën e dytë, francezi Mohelebi ka shënuar golin e pestë. Drejtuesit e skuadrës kanë mbetur të kënaqur nga paraqitja e dy francezëve, Mohelebi dhe Frederik, të cilët kanë luajtur në pjesën e dytë.

Formacioni fillestar: Nallbani; Sina, Xhafa, Kcira, Gjorevski; Fagu

Arapi, Hyka, Duro; Fortuzi, Xhafaj

Firmosin dy lojtarë

Kcira e Gjerovski, për 6 muaj bardheblu

Kcira dhe Gjerovski kanë firmosur për 6 muaj me skuadrën e Tiranës, ndërkohë që, në kontratat e tyre ka një opsion që futbollsitët do të luajnë edhe në Kupat e Europës, nëse skuadra arrin deri aty.

Braziliani në mëdyshje

Oskar Uashingon ka futur në mëdyshje stafin bardheblu nëse duhet, apo jo, të qëndrojë me skuadrën e Tiranës. “Nuk duhet të nxitohemi në vlerësim, por të presim fundin e fazës”, deklaron trajneri Hafizi.

Endri Vrapi drejt rekuperimit

Endri Vrapi duket se e ka lënë mbrapa gjendjen gripale dhe është drejt rikuperimit. Dje nuk është aktivizuar në ndeshjen miqësore, por pritet të dalë në fushë si zakonisht për seancën e radhës.
_________________
Ngjyr e kuqe ngjyr dashnie e ka frik cdo mi bashkie

Partizani_One · Posted: Wed Jan 23, 2008 9:12 am Post subject:

Tirana na kujton Marsejën”
22 Janar Lorent Mohelebi i ka idetë e qarta. Futbolli është profesioni i tij, një mënyrë për të fituar para, dhe të thuash në Shqipëri, Turqi, Itali apo gjetkë, ka gjithnjë të njëjtin qëllim: një kontratë e mirë në skuadër profesioniste e më pas, ku i dihet”. Vetëm 24 vjeç, ëndrra e tij sigurisht nuk është lideri i Superiores. Sepse vetë e thotë që, nëse i jepet mundësia, në shtator do të lëvizë. “E rëndësishme është që të bëj detyrën time këto 6 muaj dhe më pas të luaj në Kupat e Europës, pse jo, në Champions! Atje po, është një vitrinë”. Familja e tij gjendet në Francë. Zërat se bashkëshortja nuk dëshironte që Mohelebi të firomoste si bardheblu, francezi i konfirmon në mënyrë të ndrojtur. “Është fakt që familja nuk mund të më shoqërojë, pasi vajzat janë të vogla. Megjithatë e kemi zgjidhur këtë problem”. Kontakti i parë bardheblu ka qenë dy javë më parë, kur në fushën e “Skënder Halilit” kishte bindur mbi të gjithë, njeriun me të cilin do të punojë këto muaj, trajnerin Hafizi. Por, Tirana për të është diçka më shumë. “Është si Marseja. Baret, lokalet, restorantet në zonën e qendrës (blloku), më kujtuan qytetin tim. Besoj se do të integrohem shumë mirë në kryeqytetin shqiptar. Pastaj, Shqipërinë e njoh, Lorik Cana është një mit në Marsejë, atje të gjithë e dashurojnë”. Po te Tirana, kush bie më shumë në sy? “Më kuptoni, kam vetëm një stërvitje aty dhe një gjysmë ndeshje, po sigurisht që Duro bën diferencën”.

Frederik - “Jam 30 vjeç, ngjaj më i ri?!”. Frederik, një francez me ngjyrë, i gjatë dhe me flokë “alla Gulit”, ende nuk ka firmosur. Ka luajtur kundër kampionëve të Sirisë rreth 45 minuta dhe stafi ka qënë i kënaqur me të në krahun e majtë të mesfushës dhe më pas, disa fragmente në qendër. Ai vetë, jo, nga vetja. “Mund të bëj më shumë, jam i bindur se mund të bëj më shumë”. Anglishten e flet perfekt, sepse ka ardhur pikërisht nga kampionatet angleze. Asnjë iluzion, nuk vjen nga Premier Liga, por nga Konferenca, praktikisht kategoria e pestë. “Për Shqipërinë kisha dëgjuar më parë. Osman Dabo, ish-lojtar i Lacios ka qenë shoku im dhe më ka thënë shpesh që, një nga miqtë e tij më të mirë atje ishte Igli Tare, kapiteni i Shqipërisë. Pastaj, në nivelet ulta të futbollit anglez, ka një trajner shqiptar që më ka trajnuar dhe ai u bë urë lidhëse ndërmjet meje dhe menaxherit Sokol Murati, i cili më pas na solli te Tirana. Shpresoj të hedh një firmë, megjithatë për terma financiarë nuk mund të flas, pasi duhet ta bëj më parë me drejtuesit e skuadrës”.

Franca - Të lësh Francën për Shqipërinë mund ta bësh vetëm për të luajtur futboll. “Nuk është e vërtetë”, thotë Mohelebi, “ka shumë profesionistë në shumë fusha, që e lënë vendin e tyre për eksperiencë, para e për shumë arsye. Ok, në futboll transferimet janë më të shpeshta, por nuk ka asgjë të tmerrshme. Tirana është qytet i këndshëm, jetohet mirë dhe njerëzit të respektojnë. Mos mendoni se Marseja të ofron më shumë”. Ndërsa Frederik ka një lloj kurioziteti: “Nuk e kam parë akoma Tiranën; pyes veten se si mund të jetë. Një gjë të tillë e diskutoj edhe me të dashurën time që punon në Paris. Fatkeqësisht ajo nuk mund të më ndjekë në këë aventurë”. Të dy bashkë do të sjellin pak nga aroma e futbollit të madh europian. Mohelebi shtyn edhe më tej në “krahun” e tij: “Do ishte mirë të na përdornin edhe për marketing: a jemi ne, francezët e parë?”. Çfarë ideje...!
_________________
Ngjyr e kuqe ngjyr dashnie e ka frik cdo mi bashkie

Partizani_One · Posted: Wed Jan 23, 2008 9:13 am Post subject:

cja fut kot dhe ky
_________________
Ngjyr e kuqe ngjyr dashnie e ka frik cdo mi bashkie

Partizani_One · Posted: Thu Jan 24, 2008 9:54 am Post subject:

Hyka në versionin kuqezi
23 Janar Jahmir Hyka është ndoshta në udhëkryqin më të madh të karrierës së tij. Sepse, ndonjëherë të kesh shumë oferta është më keq, se sa të kesh një të vetme. Sidomos kur je kaq i ri dhe kur të vendosësh nuk është e lehtë. “Të them të drejtën e kam të vështirë të zgjedh. Nuk dua të bëj si lloji i lojtarit që bën “të vështirin”, por vërtet në këtë moment jam i trullosur. Kjo nuk ka ndikuar aspak në performancën time me Tiranën, përkundrazi më ka motivuar të jap edhe më shumë”. Më pas, Hyka shprehet: “Dëshira ime është Italia dhe kjo nuk diskutohet. Por, nuk është e lehtë. Kam një mori gjërash, duke filluar nga fakti që jam ekstrakomunitar. Pastaj, them se edhe ndonjë treg tjetër nuk do të ishte keq. Në Lindje mund të firmos pa problem në Rusi apo Ukrainë. Por nuk dua të shoh paratë si një prioritet. Unë mendoj se karriera është gjëja më e rëndësishme për një lojtar”. Hyka mendon se skuadra përfaqësuese është e vetmja që nuk e shqetëson: “Po, përfaqësuesja është e vetmja gjë që nuk kam dilema. Do të jem i lumtur sa herë do grumbullohem në skuadër dhe do të bëj më të mirën”. Mbi të gjitha është kuqezi, pastaj bardheblu e kështu me radhë...
_________________
Ngjyr e kuqe ngjyr dashnie e ka frik cdo mi bashkie

Partizani_One · Posted: Fri Jan 25, 2008 1:34 pm Post subject:

Fortuzi, “foleja” e golit
24 Janar Një bisedë me Indrit Fortuzin është gjithnjë e këndshme. Jo thjesht se ke përballë një futbollist që e ka “shtëpinë” te goli, jo thjesht se ka bërë për vete mijra shikues me finesën e veprimeve të tij, jo thjesht se mund të konsiderohet si një flamur i Tiranës. “Zogu”, siç e thërrasin të gjithë, është një eksperiencë e gjallë dhe jo vetëm në fushën e lojës...

- Cilët kanë qenë hapat e parë të Fortuzit në futboll?

- Kam filluar të luaj me skuadrën e parë të Dinamos në vitin 1990. Ka qenë një finale kupe me Flamurtarin që e fituam me 11-metërsha. Ka qenë e pabesueshme: isha gati një fëmijë, 15-16 vjeç! Dinamo, atëherë ishte një superskuadër, ende nuk kishte filluar eksodi dhe kishim fituar edhe kampionatin. Atëherë te Dinamo, trajner ishte Bejkush Birçe dhe luanin futbollistë si Demollari e Abazi. Nuk ishte e lehtë të hyje. Më pas, në vitin 1991, fillova të luaja rregullisht. Nuk e mohoj që, ndoshta një aryse ka qenë edhe eksodi i lojtarëve, por të them të drejtën, e ndieja veten të talentuar dhe besoj se kam pasur edhe shumë merita sportive që kam luajtur futboll në atë kohë. Isha ende në gjimnaz dhe jeta ime ishte shumë e bukur. Dakord, njerëzit atëherë nuk i kushtonin shumë rëndësi këtij sporti, sepse kishin halle të tjera, por unë fitoja 12 mijë lekë të vjetra në muaj, që ishte një rrogë shumë e mirë edhe për njerëz me 40 vite eksperiencë pune. Isha edhe në “bordero” ndër lojtarët më të paguar të skuadrës. Luajta për dy edicione në nivele të larta me Dinamon, derisa filluan kërkesat e para në merkato. Partizani ka pasur shumë kontakte dhe mund të kisha shkuar atje, sepse për hir të së vërtetës, ajo skuadër ishte në një gjendje financiare shumë të mirë. Por, nuk vajta. Zgjodha Tiranën për dy arsye. E para, sepse isha që fëmijë tifoz i çmendur i 17 Nëntorit dhe e dyta, sepse prania e Fatmir Frashërit në atë skuadër më bindi të bëja këtë zgjedhje. Mos gaboj, ka qenë vera e viti 1993. Isha në një grmbullim me përfaqësuesen në Lezhë, kur erdhi vetë Fatmir Frashëri dhe fola me të. Pas bisedës, i kam thënë po. Sigurisht që ka ndikuar edhe Metush Seferi, presidenti i atëhershëm, me ofertën e tij financiare.

- Deri në vitin 1998, Tirana dhe ju arritët kulmet e futbollit shqiptar. Çfarë kujtoni nga ajo kohë?

- Nuk ka qenë e lehtë. Po ju them që, sezoni 1993-94 ka qenë shumë i vështirë. Fituam Kupën kundër Teutës, por kampionatin e morën durrsakët dhe ne dolëm të dytët. Ka pasur një moment që Flamurtari kryesonte dhe do të luante me ne në Tiranë. Humba 11-metërsh në minutën e 80-të dhe 10 minuta më vonë shënova golin e fitores. Në atë moment u binda se, mund të isha një njeri rëndësishëm për skuadrën dhe në të ardhmen. E ndieja këtë gjë edhe tek tifozët. Më pas, ne bëmë një cikël të vërtetë. Luanim dhe mundim pothuajse këdo. Kanë qenë vite të bukur.

- Në Kupat e Europës jeni i vemti që keni shënuar tre gola në një ndeshje!

- Ka qenë viti 1994, kur dolëm në Kupën e Kupave kundër bjellorusëve të Fandokut. Në ndeshjen e parë kishim humbur 1-4, por humbja ka qenë aksidentale. Unë i pari kam humbur raste pa fund, atje në Minsk. Në ndeshjen e kthimit, presidenti Metushi ka lënë një “shuk” parash, që mund të shkonin deri në 5 milionë të vjetra, në dhomat e zhveshjes dhe ka thënë: Kualifikohuni dhe janë tuajat! E imagjinoni dot, 5 mln për skuadrën në vitin 1994! Në pjesën e parë miqtë na dërrmuan, kishin shumë raste dhe një zot e di se si nuk shënuan. Më pas, në minutën e 45-të, unë shënoj një gol me roveshiatë dhe shënova edhe dy të tjerë në fund të ndeshjes. Nuk mund ta harroj kurrë atë ndeshje. Pas takimit, presidenti Seferi më ka marrë veç dhe më ka dhënë premio ekstra. U bëra i pasur! (qesh).

- Gjatë asaj periudhe ke luajtur 4 vite rregullisht në përfaqësuese, por asnjë gol!

- Jo, në atë periudhë nuk shënova. Ndeshjen e parë me Kombëtaren e kam luajtur kundër Lituanisë, në vitin 1992, kur u futa si zëvendësues. Sapo kisha mbushur 18 vjeç. Të them të drejtën, asnjëherë raporti im me skuadrën përfaqësuese nuk ka qenë i mirë. Normalisht për fajin tim, sepse nuk shënoja. Dhe një sulmues duhet të shënojë. Por, ndonjëherë mua më thërrisnin në përfaqësuese thjesht se duhej një nga kampionati dhe unë isha lojtari më i mirë i kampionatit. Për këtë arsye, shpesh nuk luaja si sulmues, por si mesfushor. Megjithatë nuk dua të gjej alibi: le të htemi se, asnjëherë Kombëtarja nuk ka qenë si shtëpia ime, nuk ka qenë si Tirana. Nuk e kam një peng të madh, por është një minus në karrierën time. Eshtë njësoj sikur të thuash për një lojtar që ka fituar Kupën e Botës, por që nuk ka fituar Ligën e Kampioneve dhe ka një farë meraku. Kaq.

- Tirana është shquar gjithnjë si një skuadër me probleme jashtë fushe. A ka pasur kaq shumë probleme në vitet 1993-98?

- Mendoj se problemet duhen parë me një tjetër sy. Shikoni çfarë ndodh, bota evoluon dhe normalisht edhe shoqëria evoluon. Në tërësi, jo vetëm në futboll. Koha jonë ka qenë ndryshe. Lojtarët përgjithësisht ishin të përqendruar në skuadra të caktuara dhe nuk lëviznin shpesh. Kjo e shtonte dhe e forconte miqësinë. Unë rrija gjithë kohën, le të themi me Gallon dhe me Milotin dhe qëndroja me ta edhe jashtë fushe. Ndërsa tani është e vështirë të gjesh dy lojtarë bashkë jashtë fushe. Dhe nuk ndodhi vetëm te ne, apo vetëm te Tirana. Kolektiviteti që kërkoni ju është një gjë ideale. Lojtari luan për interesa personale, kërkon të luajë për ato 3 lek që fiton kudo që shkon, në mënyrë që, ndoshta të shkojë në një skuadër më të mirë, që t’i japë më shumë para në të ardhmen. Sot nuk mund t’i thuash futbollistit, luaj për Tiranën. Eshtë naivitet. Mund t’i thuash për lojën, për atë që paguhet, por kurrsesi nuk mund të presësh që të gjithë lojtarët të jenë miq me njëri-tjetrin. Ne, në kohën tonë, kur vinte një shef klubi në dhomat e zhveshjes, ngriheshim të gjithë në këmbë; tani është ndryshe me të rinjtë e sotëm. Nuk po i gjykoj, as nuk po them bëjnë mirë, apo bëjnë keq. Ne luanim me letra, tani është plejstejshëni, laptopi, mesenxheri. Bota ka evoluar.

- Gjatë atyre viteve, si ka mundësi që nuk ke tentuar të largohesh jashtë?

- Ka pasur shumë arsye dhe kjo hyn prapë të evoluimi i tregut të futbollit. Në atë periudhë nuk kishte menaxherë të duhur në treg, informacioni për tregjet ndërkombëtare ishte i vogël. Ndoshta vinin e na shihnin, por nuk arrinim akorde.

- Si kanë qenë ndeshjet me Partizanin në atë periudhë?

- Gjithnjë të veçanta. Janë gjithnjë derbi. Edhe kur isha fëmijë dhe isha tifoz i Tiranës, nuk doja që të fitonim titullin përpara kësaj ndeshjeje. Ke mundur Partizanin, ke mundur botën! Të gjithë trajnerët që kanë qenë te Tirana, e dinë mirë se nuk ka nevojë fare ta motivosh një lojtar bardheblu javën e derbit. Fute në fushë dhe luan vetë.

- Greqia, dopingu, problemet...?

- Nga viti 1998, deri në vitin 2000, luajta në Greqi. Të them të vërtetën, nuk doja kurrë të shkoja në Greqi, asnjëherë s’më ka pëlqyer ai ambient, për shqiptarët në përgjithësi. Athina kishte shumë presion, ishte një qytet që i kishte brenda racizmin, diskriminin dhe përçmimin. Luaja në një skuadër si Apolloni, që kërkonte të mos binte nga kategoria. Unë nuk kisha mësuar të luaja ashtu, në një ekip ku rrinin tetë vetë mbrapa. Presidenti nuk shpenzonte para. E mbante skuadrën në nivele të ulta financiare. Shënova vetëm 3-4 gola dhe nuk isha në momentet e mia më të mira. Madje, më duhet t’ju them se, nga Tirana u largova, jo se doja të ikja jashtë, por sepse kisha probleme me drejtuesit e Tiranës. Ka qenë një zgjedhje e momentit, e pastudiuar. Pas një viti, grekët kërkonin që të më rinovonin kontratën, por unë nuk desha. Dhe mendoj se, në një formë presioni, ata shpikën historinë e dopingut. Ka qenë periudhë e vështirë: deri në atë moment, karriera ime ishte e mbushur me lavdi, gola dhe shumë pak oshilacione. Mirë gola që nuk po shënoja, mirë skuadra ishte e dobët, por edhe dopingu më duhej! Kushdo do të ishte thyer në atë moment. Familja nuk e përjetoi mirë. Por më pas, u ndieva i lumtur, sepse ajo histori u mbyll përnjëherë. Unë fitova gjyqin me klubin dhe federata greke nuk më dënoi dot asnjë ndeshje.

- Derisa u kthyet te Tirana.

- Te Tirana kishte mbërritur El Sajedi. Në verën e vitit 2000, Sulejman Mema, që ishte sekretar klubi, ia kishte sugjeruar emrin tim egjiptianit. Ai më mori në formë huazimi për dy ndeshje të Ligës së Kampioneve, duke më dhënë mua dhe Apollonit një shifër shumë të majme. Luajta shumë mirë në ndeshjen e parë dhe shënova edhe gol. Me sa di unë, ka pasur shumë lojtarë të Tiranës që u bënë xhelozë në atë kohë dhe e lanë ndeshjen, në 3-2 për Zimbrunë e Moldavisë. Nuk u ndieva mirë. Pas dy ndeshjesh, El Sajedi më ka thënë që, do të qëndroja dhe ka paguar paratë e kartonit tim në klubin grek. Imagjinoni pak, një president i huaj që paguan një klub grek për një lojtar shqiptar. Një situatë të tillë, askush s’e kishte përjetuar më parë.

- A është e vërtetë që Fortuzi ka ngritur nivelin e pagesave në futbollin shqiptar?

- (qesh) Përtej modestisë, do t’ju spjegoj pse. Kur firmosa me Tiranën në vitin 2000, e bëra këtë për një shumë të madhe. Ka pasur shumë të pakënaqur në skuadër, sepse diferencat ishin të mëdha. Unë shënova 30 gola atë vit, skuadra doli e dyta, por lojtarët filluan të merrnin para nga premiot. Unë gjithnjë i bëj diskutimet hapur me presidentët dhe vija çmimin tim, në momentin tim më të mirë. Kështu filluan të përiftonin edhe të tjerët, ndoshta mësuan nga mënyrat se i bëja unë tratativat. Pagesat filluan të rriteshin për të gjithë, bllok. Lojtarët filluan të kuptonin se, po të luanin mirë në pozicionet e tyre, u shpërblekan.

- Sa e vërtetë është që El Sajedi ju konsideronte si birin tuaj?

- S’e kam mohuar ndonjëherë, as unë, as ai. Pasi bëra vitin e parë të kontratës me të, në tri vitet e tjerë nuk nënshkruaja fare, dhe fitoja më shumë se të jgithë. Madje, ajo që fitoja unë, për futbollin shqiptar, por edhe për mua vetë, ka qenë e ekzagjeruar, ndoshta e pamerituar. Por kjo nuk duhet të bezdiste askënd, fundja ato ishin paratë e El Sajedit dhe ai i shpenzonte si të donte. Mos kujtoni se unë kam abuzuar nga miqësia me të, ose nga simpatia e tij, apo anasjelltas. Le të dalë një trajner e të thotë që Fortuzi ka luajtur prej El Sajedit. Megjithatë, unë insistoj në atë që: sa më shumë paguhesha unë, aq më shumë përfitonion dhe të tjerët.

- Kujtojnë që ju kanë parë shumë të mërzitur kur është larguar El Sajedi...

- Normalisht që kisha shumë afrimitet me të. Këtë s’e kam mohuar. Nuk jam kundër ndërrimit të sponsorëve. Unë thjesht isha kundër mënyrës se si ai iku. Ne shqiptarët kemi një problem, nuk i respektojmë ata që në të shkuarën kanë kontribuar për skuadrën e futbollit. Në asnjë festë nuk shoh Metush Seferin, apo njerëz që në të shkuarën kanë dhënë për Tiranën. Nejse kjo është një çështje më vete. Kur erdhën donatorët e rinj, pagesat u prekën, sidomos për disa nga futbollistët më kryesorë të skuadrës. Edhe unë isha në këtë mes. Ok, kjo nuk më bezdiste shumë; e nuhata që në fillim që ishte e pamundur të paguheshim si në kohën e El Sajedit.

- Ikët ngaqë ju hoqën shiritin?

- Jo, për çfarë shiriti thoni?! Unë nuk është se për 15 vite e kam mabjtur shiritin e kapitenit të Tiranës, madje rrallë e kam pasur në krah. Kujtoj që, Devi Muka, kur e mori shiritin më tha: Merre Indrit ti, se e meriton. Por, unë nuk pranova. Nuk ishte kjo arsyeja. Mua s’më pëlqente mënyra se si atëherë më trajtonin donatorët. Për shembull, bënin mbledhje intime me lotjarët, me 4-5 prej tyre, dhe merrnin, bie fjala, Mukën, Çipin, Rakllin, apo ndonjë tjetër. Ok, nuk kam asgjë me këta lojtarë, por asnjëherë nuk më thërrisnin mua. U krijua ideja sikur Fortuzi kishte mbaruar, Fortuzi ishte skarco, ndërkohë që unë vazhdoja të isha golashënuesi më i mirë. Nuk po e suportoja dot këtë situatë. Nuk kam nevojë dhe nuk kam pasur nevojë të isha unë lideri, sepse golat flisnin më mirë, por që mua si Fortuz, që kisha gjithë këto vite, të mos më merrej një këshillë, të mos më flitej si një lotjar me eksperiencë, kjo isha e patolerueshme.

- Dhe, Greqia II. Kishit thënë që nuk do shkonit më kurrë.

- Në janar të vitit 2005 shkoj në Greqi, sërish në një zgjidhje të momentit. Nuk doja më të qëndroja te Tirana dhe ika te Iraklis në Selanik. Ndryshova komplet mendim për Greqinë. Nuk ishte Greqia e Athinës; Selaniku ndoshta është më i kulturuar e më i emancipuar. Të jesh shqiptar aty, është më e thjeshtë. Edhe skuadra ku vajta ishte më e mirë se Apolloni. Menjëherë u ambientova. Fillova të shënoj dhe u tregova edhe atyre në Shqipëri që nuk kisha mbaruar.

- Rikthimi për herë të fundit te Tirana. Ka pasur nga ata që thonin se, Tirana do të ishte më mirë të mbante Sinanin.

- Po, e di. Ka pasur edhe nga ata që mendojnë se unë kam bërë “ankand” tani që jam kthyer. Unë mund të them vetëm kaq: nëse do të kthehesha në Shqipëri, do ta bëjë vetëm për Tiranën. Sigurisht nëse drejtuesit e Tiranës do ta pranonin diçka të tillë. Nëse për ndonjë aryse madhore do të prishesha me klubin bardheblu, atëherë ndoshta do të kërkoja një tjetër skuadër. Por, nuk ishte e nevojshme, sepse me donatorët e gjeta menjëherë akordin dhe gjuhën e përbashkët. Sa për Sinanin: a e dini që unë kam qenë kundër largimit të tij? Ka pasur një moment që klubi e la të lirë Sinanin, ndërkohë që Xhafaj do të vinte pas ndeshjeve të Kupave të Europës. Dhe ne mbetëm pa sulmues kryesor. Iu thashë drejtuesve: Jepeni Sinanin më vonë, ose merrni Xhafajn më shpejt, sepse kështu nuk shkon. Sa për “rokadën” tonë, nuk mendoj se ishte e tillë; ata nuk zëvendësuan Sinanin me Fortuzin, sepse më pas morën edhe Danielin, sërish në sulm. Unë vetë them që, Sinani mund të jepte më shumë se sa unë dhe xhafaj në këtë periudhë te Tirana.

- A mendon Fortuzi se nuk është më i pari?

- Askush nuk është më ai i pari, qoftë në rritje, qoftë në zbritje. Unë e pranoj që, për moshën që kam, për dëmtimet që kam kaluar, për të gjitha bashkë, nuk jam më Fortuzi i 1995-s. Do të ishte anormale nga ana natyrore të isha i njëjti. Por nuk mund të pranoj ndokënd që thotë se, Fortuzi po qëndron me hatër te Tirana. Nuk po vjedh askënd dhe as nuk po penalizoj askënd. Bëj gjithnjë maksimumin tim. Ju nuk e dini, por ndonjëherë mund të jesh shumë i rëndësishëm për skuadrën edhe jashtë fushës.

- Fortuzi pas futbollit?

- E para, dua ta mbyll si kampion. Shumë do të donin që Tirana të kalojë në turin e tretë të një kupe europiane, por mua kjo më duket diçka e pamundur, kështu që as e ëndërroj. Dëshira ime është ta mbyll karrierën duke ngritur trofe. Kam fituar pothuaj gjithçka me Tiranën dhe një tjetër kupë s’do të më bënte keq. Pas futbollit? Asnjëherë i nuk dihhet, megjithatë kam dëshirë që të merrem me menaxhimin e ndonjë klubi, apo të bëj edhe drejtoirn e klubit nga ana administrative. Më duket diçka interesante.

Momente “greke”

1 - “Kishim një ndeshje derbi me skuadrën e Arisit dhe një natë përpara ndeshjes, disa tifozë erdhën dhe thyen xhamat e shtëpisë sime. Nuk u ndieva, ishte një derbi i rëndësishëm dhe atë natë vajta në hotel. Nuk u thashë gjë drejtuesve dhe shokëve të skuadrës, sepse nuk doja ta fryja situatën edhe në media. Kur vajtëm në stadium, provuam të dilnim për nxjemje, por qe e pamundur. Stadiumi shfrynte i tëri, tifozë që ziheshin dhe policia me gaz lotsjellës deri tek dhomat e zhveshjes. Ndeshja u ndërpre tre herë. Unë shënova golin e 2-1-shit dhe në atë moment filloi rrëmuja e madhe. Shkova pranë tifozëve tanë, duke festuar dhe ata e acaruan edhe më keq situatën. Atë ditë kemi dalë nga stadiumi rreth orës dy të natës. Më pas, unë u tregova drejtuesve të skuadrës atë që më ndodhi një natë më parë dhe më thanë që ta merrja familjen në hotel. Shkuan dhe evakuan familjen, pasi unë isha me prindërit, një fëmijë të vogël dhe me nusen shtatzënë”.

2 - “Goli kundër Larisës, ai që driblova gjithë skuadrën kundërshtare dhe më pas bëri xhiron e botë në intnernet. Unë kisha shumë nevojë për atë gol, edhe skuadra gjithashtu. Ka ende nga ata që mendojnë se ne shpëtuam atë edicion vetëm nga ai gol, sepse ishte fitorja e parë pas 11 javësh. Madje, ka qenë minuta e 94-t. Ishte një revansh edhe kundrejt trajnerit që nuk më aktivizonte rregullisht. Pak ditë më parë shkova dhe pashë një ndeshje derbi në Greqi dhe në stadium shumë vetëm më thanë që e kujtonin ende atë gol, duke më dhënë kënaqësi

_________________
Ngjyr e kuqe ngjyr dashnie e ka frik cdo mi bashkie

	Futbolli Shqiptar Forum Index -> Superliga	All times are GMT + 1 Hour Page 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 Next
Page 1 of 10